Bloemen in de kerk

Bloemen houden van mensen. Die slogan heeft een goede reputatie. Als je er wat langer bij stilstaat is het eigenlijk een merkwaardige omkering van watje zou verwachten. Want hoe je het ook wendt of keert, het zal wel begonnen zijn met: mensen houden van bloemen!

De charme van een reklame-kreet zit altijd in een fraaie wending of omkering. Die maakt dat je aandacht wordt vastgehouden; dat de slogan het ook echt doet. Een taalkunstje dat een prijs verdient. Bloemen houden van mensen: de omgekeerde waarheid doet het altijd beter dan de simpele waarheid rechttoe rechtaan. Sommige dingen in een mensen- leven hebben nu eenmaal een omweg nodig. Wat rechtstreeks niet aankomt - niet goed overkomt - verdient het langs een omweg gezegd te worden. Elke zondag staan er bloemen in onze kerk. Geschonken door gemeenteleden. En na afloop van de dienst wordt zo ‘n gulle bos als bloemengroet naar iemand toe gebracht. Soms als blijk van waardering, meestal als teken van aandacht - bijvoorbeeld in geval van ziekte. De naam van degene die de bloemen krijgt wordt in de dienst genoemd: de bloemen krijgen hun bestemming. Een traditie die zichzelf in stand houdt, Nauwelijks belicht of besproken, maar elke zondag opnieuw voor iemand een gebeurtenis. Bloemen houden van mensen; - meteen kleine variant - de kerk houdt van mensen. Ik kreeg een brief van een jonge vrouw, uit een plaats ver van hier. Ze was opgenomen geweest in het Academisch Ziekenhuis in Groningen. Over wat het haar deed om bloemen uit de dienst te ontvangen gaat het volgende stukje dat ze schreef. “Zondagmorgen. De tijd kruipt voort zoals dat alleen mogelijk is op een zondagmorgen in een ziekenhuis. Dan, ineens, twee voor mij onbekende mensen. ‘Wij komen u de bloemen brengen uit de kerk, als groet van de gemeente.’ Een prachtig boeket wordt mij in handen geduwd. Ik begrijp er niets van, zover van huis en dan bloemen uit de kerk? Pas langzaam wordt mij duidelijk: ze komen van de gemeente hier, in Groningen. Een gevoel van intense blijdschap golft door mij heen: ik ben niet vergeten, ik hoor erbij.

Maandagmiddag. De tijd gaat snel. Het lijkt alsof de verloren tijd van het weekend ingehaald moet worden. De diëtiste komt: ‘Zit ik me gistermorgen in de kerk en hoor ik: de bloemen gaan als groet naar mevrouw M. Ik denk: goh, wat leuk, die ken ik.’ Ik kijk weer naar de bloemen. Ze zijn niet zomaar uit de kerk verdwenen, nee, mijn naam is de dienst genoemd. Het gevoel wat ik nu heb doet mij mijn angst en onzekerheid voor een ogenblik vergeten. Een gemeente heeft even stil gestaan bij die voor haar onbekende vrouw. Een paar weken later. Het is weer zondagmorgen en ik zit thuis. Er wordt gebeld: ‘Alstublieft, de bloemen uit de kerk.’ Ik ben er blij mee. Tegelijk flitst door mij heen: weet de gemeente dat ik de bloemen heb gekregen, weet ze dat ze mij een groet heeft gebracht? Ineens merk ik hoe belangrijk het voor mij is bij name genoemd te zijn in het midden van de gemeente, veel belangrijker dan het bloemen krijgen zelf...” Inderdaad, een ontroerend en verrassend beeld van hoe iemand een bloemen- groet heeft beleefd. Bloemen houden van mensen, want de mensen achter die bloemen houden van mensen. Bloemen: zelfstandig naamwoord uit de eigen symbooltaal van toewijding en aandacht. Aandacht voor de ander. Bloemen hebben altijd een bestemming - misschien is u dat wel eens opgevallen; zijn altijd verbonden met namen, bloemen voor deze, bloemen voor gene.

Met de woorden van Gezelle:”Mij spreekt de blomme een tale...” Zèg het met bloemen; in de naam van de Ene, die alles in allen is.

Heine Siebrand

Uit: "Beelden onder het oppervlak"